Het team March4One 2009 traint.
Zestig kilometer lopen in twee dagen vergt veel training. Regelmatig organiseert één van de teamleden van March4One een wandeling.
Het team bestaat uit:
Lopers: Carine Metselaar, Anja Docter, Dominique Leddy, Joke Bouwman, Ineke Visser, Dineke Bouwman, Carla Stoop, Suzanne de Groen, Charlotte ten Brinck, Elies Heima.
Supportgroep: Barbara Gassmann, Karin de Bruin, Margrethe Rumeser, Tineke van Glabbeek, Marianne van den Heuvel, Ida de Leeuw, Meta Gemert, Gon Buurman
Onderstaand een paar verslagen en foto’s van de oefenwandelingen.
17 mei 2009 in de stromende regen |
 |
|---|
Dit was de tweede gezamenlijke training van het team March4One 2009.
Afzien in de regen in Bussum 2009
Toen ik vanochtend vroeg wakker werd regende het pijpenstelen. Normaal draai je je dan nog eens lekker om in je warme bedje, maar nu bedacht ik me dat het toch wel heel fijn zou zijn als het zonnetje heel snel tevoorschijn zou willen komen. Vandaag gaan we namelijk een mooie wandeling maken in Bussum, georganiseerd door Anja. De vorige wandeling was in het Amsterdamse Bos, bij Joke, en toen was het heerlijk weer. En dat prachtige weer willen we vandaag ook graag hebben. Gelukkig heeft niemand het voor het zeggen en moeten we maar hopen op (in ieder geval) droog weer.
Onderweg van huis naar Bussum regende het nog steeds behoorlijk, maar op de buienradar had ik gezien dat het rond 12.00 uur droog zou worden.
Tegen 11.00 uur kwamen Joke, Carla en ik binnenlopen bij de afgesproken plek; het Bastion-hotel naast station Bussum-Zuid. Anja en Carine zaten onder het genot van een kopje koffie op ons te wachten. Even later kwam Dineke ook binnen en toen Do ook het juiste station gevonden had (ze stond eerst op een ander treinstation in Bussum) waren we compleet.
Er werd nog even bekeken wat de handigste regenkleding zou zijn; moet die poncho nou wel of niet aan; een paraplu, nee toch maar niet, oké, wél een regenbroek, capuchon of pet, en toen was het zover: we kunnen gaan!
Anja deelde de routebeschrijving uit en toen konden we op pad.
De eerste kilometers lopen we gezamenlijk en daarna splitst de route zich. Je kan het rondje groter maken en loopt dan totaal 18 km, of je kan het “kleine” rondje lopen, en dan loop je 13 km.
We blijven eerst dus bij elkaar. En het regent nog steeds. Het is een mooie route die door en langs het bos gaat. Schitterend, maar nu het zo geregend heeft, zijn de paden veranderd in doorwaadbare gebieden. Grote kaplaarzen zouden nu eigenlijk een stuk handiger zijn dan onze wandelschoenen. We proberen onze schoenen een beetje droog te houden, maar dat is niet te doen. Gelukkig zijn we geen watjes en lopen we gezellig kletsend al gauw enkele kilometers weg………….
En de trainingen gaan altijd door, ook die van 17 mei 2009 in de stromende regen. Op 10 en 11 oktober 2009 kan het tenslotte ook enorm regenen...
6 juni Almere 2009 |
 |
|---|
Toen ik vanochtend naar buiten keek scheen de zon. Heerlijk, dát hebben we nodig want we gaan vandaag weer een wandeling maken met de groep. Ineke organiseert deze wandeling en daarom gaan we vandaag door Almere lopen. Niet door de stad en tussen de huizen, maar een groot gedeelte door een natuurgebied.
We lopen om de Noorderplassen heen en gedeeltelijk lopen we dan tussen de Noorderplassen en de Lepelaarplassen door. Het is een mooi rondje van 17,5 km lang. We hebben de afgelopen tijd allemaal al goed getraind, dus deze afstand moet voor iedereen te doen zijn. De zon schijnt en het belooft vandaag droog te blijven. Het waait wel flink dus we gaan het rondje zo lopen dat we de meeste tijd wind mee hebben. Zo krijgen we een natuurlijk zetje in de rug. We zouden verzamelen om 12.00 uur, dat is niet helemaal gelukt, maar om 12.40 uur vertrokken we dan toch met z’n zessen in de richting van de Noorderplassen. In onze tassen genoeg proviand, want dat hebben we wel nodig. Het eerste gedeelte gaan we richting Beatrixpark, dan naar rechts, richting Noorderplassen en dan begint het rondje. Hier zijn veel huizen aan het water gebouwd, en bijna allemaal hebben ze een mooie boot “voor de deur” liggen. Het water van de Noorderplassen zal steeds aan onze linkerkant zijn. Het rondje begint met wind tegen. Zo ongeveer windkracht 5, dus we waaien lekker uit. We hebben mooi uitzicht over het water en kijkend naar de overkant weten we dat we straks dáár lopen. Over een uurtje ongeveer. Als we zo’n 3 km onderweg zijn komen we langs het Boathouse. Dit is een gezellig restaurant op een prachtige locatie aan het water. Niemand van ons wil hier nog even naar het toilet. Dit was de laatste mogelijkheid, dus vanaf hier moet je in de vrije natuur. Een stukje verderop zien Anja en Carine een beetje verscholen tussen de bomen een aantal zeer vreemd uitziende bouwwerken. Het zijn huizen en horen bij een project genaamd: De Realiteit. Zo heb je ook De Fantasie, dat is net zoiets. Na wat uitleg van Ineke lopen we verder. (zie onderaan dit verslag de uitleg). Omdat we iets meer beschut lopen hebben we nu minder last van de wind. Een paar honderd meter verder stoppen we even en strikken de schoenen nog een keer, halen even wat steentjes uit de schoenen en wordt er iets gedronken. Even later lopen we verder en gaan linksaf richting de Dijk. Achter deze dijk ligt het IJmeer (verlengde van het IJsselmeer) maar vóór we daar zijn gaan we weer linksaf. We gaan een smal pad op en steken een bruggetje met wildrooster over. Nu lopen we tussen de Noorderplassen (links) en de Lepelaarsplassen (rechts) in en hebben vanaf nu de wind in de rug. In dit gebied lopen semi-wilde koeien en allerlei ander wild. Vandaag komen we deze koeien niet tegen. We zien wel veel ganzenkuikens, die snel met z’n allen het hoge riet en het water invluchten als ze ons in de gaten krijgen. En er zijn ook zeer veel kleine mugjes, van die zwermen waar je doorheen moet als je door wilt lopen. Tja, je loopt tenslotte in de natuur! Aan onze linkerkant kunnen we heel mooi over de Noorderplassen kijken en rechts liggen de Lepelaarsplassen. Het broedgebied loopt van maart t/m juli en dan mag je niet in het gebied van de Lepelaarsplassen komen. Het pad waar wij op lopen is echter vrij toegankelijk. Het pad wordt nu iets breder dus we kunnen weer wat beter naast elkaar lopen. Dat kletst beter. Er vliegen ook veel vlinders met ons mee, sommige vliegen een lange tijd steeds een stukje voor ons uit en wachten dan tot we er bijna zijn. En dan vliegen ze weer een stukje verder. Echt heel grappig. En dan is het weer tijd voor een kleine pauze. Dineke is blij verrast dat ze iets mag eten en drinken. Ze geniet ervan. Jammer genoeg heeft ze ondanks haar nieuwe en zorgvuldig uitgezochte schoenen, toch blaren op haar hielen. Balen! Maar, Dineke is een bikkel en vol goede moed gaan we na deze pauze weer op pad. De telefoon van Do gaat, het is Barbara die benieuwd is hoe het ons vergaat. Do doet verslag van onze belevenissen tot nu toe. We zijn op de helft. Even verderop zien we enorm veel mooie harige rupsen, die van de planten langs het pad aan het eten zijn. Anja probeert ze te fotograferen. Een kilometer verder staat een spottershut. Deze hut is gebouwd op een hogere heuvel. Je moet dus een trap op, maar dan kan je uitkijken over de Lepelaarsplassen. Met het blote oog ontdekken we verschillende watervogels en als je een verrekijker gebruikt, dan zie je vast nog veel meer. Anja denkt dat er verderop wilde koeien staan, maar volgens Do zijn het wat bosjes. Hadden we nu maar een verrekijker…. Joke, Dineke en Carine hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om alvast verder te lopen, maar we hebben ze al snel ingehaald en lopen weer samen verder. Het pad gaat naar rechts en we krijgen de dijk in zicht. Als we eenmaal op de dijk lopen kijken we over het IJmeer en zien we in de verte Amsterdam liggen. We hebben nog steeds wind in de rug, prima dus. Er komen ons twee wandelaars tegemoet en als ze dichterbij komen zien we dat we deze mensen al eerder tegen zijn gekomen. Zij lopen het rondje dus andersom. Vinden het zeker prettig om een kilometers lang wind tegen te hebben. We hoeven maar een klein stukje over de dijk te lopen, en slaan dan linksaf het Da Vincipad op. We lopen nu niet meer langs het water maar langs een akker. Tijd voor een pauze, een hapje en een drankje en Joke waagt het er toch op om gebruik te maken van het toilet in de vrije natuur. Dat lucht op! |
|---|
21 juni: Vanaf IJburg naar Noord
 |
 |
 |
||
|---|---|---|---|---|
 |
 |
Dan woon je al 32 jaar in Amsterdam en ontdek je plotseling hoe landelijk het op nog geen 5 kilometer afstand van je huis is. Durgerdam, Ransdorp, Zunderdorp ... daar ging de wandeling van 21 juni heen. Helaas vanwege vaderdag met wat minder mensen dan normaal: Anja, Carine, Elies en Wilma. De route was georganiseerd door Elies.
Hierbij een kort verslag: Vertrek om 11.45 vanaf IJburg langs vooralsnog een wat saaier landschap van wilde veldbloemen en een benzinestation. Natuurlijk met uitzondering van architectonische hoogstandjes zoals de BH brug en de waterwoningen op Steigereiland. Op deze prachtige witte brug werd de weg versperd door een wit donsachtig kunstwerk, dat van dichtbij een dode zwaan bleek te zijn met een briefje op zijn/haar rug “de dierenambulance is gebeld”. Hij/zij lag er mooi bij. De dierenambulance bleek echter een vuilniswagen van de gemeente te zijn. Maar, om 11.52 kwamen we aan in het schilderachtige dijkplaatsje Durgerdam. De zon scheen volop en de was wapperde op de bleek. Alleen het gestamp van onze bergschoenen verstoorde de rust. 13.30
We zijn nu Ransdorp uit en zitten op een bankje te lunchen. De vogels fluiten alweer volop. Twee dames op een fiets kijken teleurgesteld naar ons bankje (en vooral naar ons) en Wilma geeft aan dat er verderop ook een bankje staat. 5 minuten later komen ze terug en hebben alleen maar een bankje in de schaduw gezien. Ja zon hebben we niet beloofd. Na Zunderdorp (waar je niet naar de wc kunt volgens Elies maar waar je wel de toegang vrij moet houden in verband met de dominee) komen we aan in Amsterdam Noord. Daar begint het te regenen. Net op tijd rennen we Het Sluisje in om 15.02 waar we binnen kunnen zien hoe er stortbuien naar beneden komen. Na drinken en plassen (hier kan dat wel) lopen we weer door over de Nieuwendammerdijk, een supermooi straatje. Aan het eind ervan wordt het weer wat minder poetisch op de Meeuwenlaan, daarna langs een ranzig Thais massagehuis en vervolgens langs een industrieterrein (16.17) richting De IJkantine. Wat een geweldige plek, met uitzicht op een spannende onderzeeboot, grote schepen en langs scherende gifgroene hovercraft naar IJmuiden. “We zijn er!”. Even later worden we vergezeld door Martin en nog wat later door Barbara en Marjan. Tineke sluit de rij om 17.15.
Dit verslag is door het wandelgezelschap gezamenlijk opgetekend m.b.v. het sms contact van Anja met Tineke gedurende de wandeling.
Zondag 26 juli 2009 Voetstappenpad |
 |
|---|
Het is vandaag een mooie dag, de zon schijnt, met hier en daar wat wolken. Dat is wel fijn want we lopen vele kilometers over de hei en dan is het niet erg als er een wolkje voor de zon schuift. Bij elke kruising van paden moeten we goed
kijken waar het paaltje staat, maar met z’n drieën komen we er toch steeds weer uit. De route is prachtig. Rondom Hilversum is veel bos en heide en we lopen al snel een paar kilometertjes weg. Dineke heeft op advies van de loopschoenspecialist haar voeten ingetaped en dat blijkt prima te werken. Tot nu toe heeft ze geen blaren.
Ineens weten we niet meer welke kant we op moeten want we kunnen het paaltje niet vinden. We lopen eerst op advies van wandelaar de verkeerde kant op maar na 500 meter besluiten we terug te gaan. Bij de 3e poging ontdekken we plotseling toch weer een paaltje en vervolgen de route weer. Het heeft ons zeker een half uur gekost en dat is jammer.
Na een paar uur en een paar korte pauzes begint ons rantsoen een beetje op te raken.Ondanks dat we dachten voldoende drinken te hebben meegenomen is het nu zowat op. Dineke heeft regelmatig telefonisch contact met Harry, hij is een gouden vent die naar ons op onze route weet te vinden. In z’n auto heeft hij een krat met koffie, thee, koek en gekoelde sapjes! Fantastisch! Dat hadden we even nodig! Op de kaart die Harry bij zich had bekijken we waar we nu zijn en denken dat we nu nog maar 3 km te gaan hebben. Oh, we zijn er bijna. We bedanken Harry voor zijn goede zorgen en gaan weer op pad.
Maar op de kaart leek het korter dan in het echt, de route loopt natuurlijk niet in één rechte lijn. De route is nog steeds erg mooi, door bos en hei en ook een stukje door een woonwijk van Hilversum en daarna weer een stuk door het bos De vermoeidheid begint toch wel op te spelen en dan zien we ineens een Italiaanse ijskraam.
Met een heerlijk ijsje loopt het plotseling weer wat lichter en lopen we de laatste kilometers.
En dan is eindelijk het eind / beginpunt weer in zicht! Dat is fijn. Het was best zwaar, we zijn moe maar trots dat we het gedaan hebben. En we zijn ons bewust dat deze trainingen echt nodig zijn om straks de 2 x 30 km te kunnen lopen.
Verslag A Sister’s Hope Loop 10 en 11 oktober 2009 |
 |
|---|
Zaterdag 10 oktober 2009
Vandaag is het zover! Het evenement waar we maanden voor getraind hebben start vandaag. Rond 08.00 uur melden de lopers van de Groep March4one zich bij de inschrijftafels van A Sisters Hope in Amersfoort. Charlotte, Suzan, Wilma, Elies, Do, Dineke, Joke, Carine, Anja en Ineke. We krijgen een goodiebag en onze deelnemerskaart en daarna verzamelen we buiten. Het is droog dus dat is wel fijn. Omdat Joke vandaag jarig is krijgt ze van onze groep March4One een cadeau en zingen we haar toe.
Daarna begint het echt. Cathy heet ons welkom, een paar anderen vertellen op het podium waarom ze meelopen en daarna start de warming up door Olga Commandeur. Met een lekker muziekje maken we de spieren los. Na een kwartiertje wordt dan het startschot gegeven en vertrekken we.
We lopen redelijk vooraan. Dat is wel prettig, want dan heb je nog de ruimte. Het blijkt dat we vandaag 36,2 km lopen. Dat is behoorlijk wat kilometers meer dan de 30 wat we verwacht hadden maar we gaan ervoor! Al heel snel zijn we bij de eerste pitstop. Er staan enthousiaste mensen op ons te wachten bij kraampjes die gevuld zijn met verschillende flesjes drinken, sportrepen, krentebollen, enz. Ook staan er een stuk of 6 Dixies (toiletten) en een verzorgingspost waar je je blaren of andere blessures kan laten verzorgen. Perfect geregeld dus!
 |
 |
||
|---|---|---|---|
 |
 |
We lopen verder onder het genot van zo’n “heerlijke” reep en een flesje drinken. Het tempo verschilt onderling, dus we lopen een beetje verspreid, maar bij elke pitstop
komen we elkaar weer tegen en wisselen de laatste nieuwtjes uit zoals: Blaren? Of spierpijn? Maar gelukkig gaat het met iedereen prima!
Geregeld krijgen we smsjes van onze enthousiaste supporters, die ons stuk voor stuk heel veel succes wensen.
Als we op de helft zijn komen we aan bij een prachtig landhuis, waar in de tuin een feestje wordt gehouden. Het blijken grote tenten van A Sisters Hope te zijn waar een fantastische lunch voor ons klaarstaat. Je kan pakken wat je wil en daarna in een andere tent even rustig zitten eten.
Voor de liefhebbers staan hier ook nog eens zo’n 20 Dixies, dus je hoeft niet met een volle blaas door te lopen.
Als iedereen helemaal voldaan is gaan we weer op pad. Achter Suzanne aan, zij is de vanaf het begin alvast vooruit gelopen. Ze voelt zich erg grieperig maar wil wel lopen. Het gaat haar beter af als ze flink doorloopt en dat doet ze dan ook.
Op verschillende plaatsen onderweg zijn Cheeringpoints. Daar staan hele enthousiaste supporters ons enorm hard toe te juichen. Daar worden we erg vrolijk maar ook wel verlegen van! Fantastisch dat deze mensen er staan! Het weer is namelijk een beetje vochtig, soms regent het en heel soms schijnt er een klein zonnetje. Als je niet loopt wordt je best koud, maar die supporters zingen en springen zichzelf wel warm. Super!
Als we weer bij een pitstop komen begint het enorm hard te regenen. We kunnen niet met z’n allen onder de parasol van de “voerkraam” maar we proberen toch om een beetje droog te blijven, dus onder de parasol erbij proppen of de poncho aantrekken. Er worden hier roze koeken en energie drankjes uitgedeeld, dat hebben we blijkbaar nodig. Als het stopt met gieten gaan we weer op pad.
De route die is uitgezet d.mv. linten en plaatjes met pijlen is prima te volgen, onze routebeschrijving hebben we niet nodig. Ook fietsen er geregeld mensen van de organisatie langs om te vragen hoe het met ons gaat. We worden dus goed in de gaten gehouden. Gelukkig hebben wij allemaal goed getraind om hieraan mee te doen, en daar plukken we nu de vruchten van.
Als we bij de pitstop op tweederde van de route komen, krijgen de meeste van ons het toch wel even moeilijk. Het waait hard,het regent soms een beetje en je moet echt in beweging blijven om niet af te koelen. Al is het soms verleidelijk om iets langer bij een pitstop te blijven staan of zitten.
Als een paar van ons alweer zover zijn om weer door te lopen, komen een paar anderen van onze groep net aan bij de pitstop. We zeggen elkaar gedag en daar gaan we weer.
De route loopt nu tussen de weilanden door, kilometers lange wegen, behoorlijke tegenwind en geen enkele beschutting. Dat is best wel doorbijten dus! We herkennen deze route want dit we hebben dit ook gelopen tijdens één van onze gezamenlijke trainingen. Maar toen was het prachtig weer, en dat loopt toch prettiger.
Het duurt voor ons gevoel erg lang voordat er weer een pitstop komt. Op de één of andere manier geeft het je een goed gevoel als de volgende pitstop weer in zicht is en we zijn dus ook blij als we ‘m weer zien staan.
Bij de pitstops hangen bordjes waarop de afstand staat die je al gelopen hebt en hoever het nog te gaan is. We hoeven nu nog maar een paar kilometer.
Als we zo’n anderhalve kilometer van de finish zijn staat er de mevrouw die onderweg steeds meefietste met een rolletje (vierkantje) Dexto. Nog even het laatste zetje! Ze zegt dat we er bijna zijn en inderdaad zien we even later de ons bekende vlaggen van A Sisters Hope! De weg loopt echter niet recht maar in een grote bocht, dus het is toch nog verder dan we dachten.
Maar ineens staat daar Barbara met mooie rozen en een camera vlak voor ons. We gaan op de foto, ze geeft ons een roos en verteld dat ze trots is op ons. En dat zijn we zelf eigenlijk ook, want we hebben de eerste dag volbracht, 36.2 kilometer, dat is niet niks. We zijn in Weesp.
We gaan naar de eerste tent en melden ons af bij applaudisserende dames die mooie versierde hoeden op het hoofd hebben.
Op het terrein staan grote tenten waar wel honderd massage tafels staan voor degene die eraan toe zijn om hun vermoeide lijf en benen te laten masseren. En er zijn verzorgingstafels voor de mensen met blaren e.d. Ook dit is weer prima geregeld door A Sisters Hope.
Na een poosje is iedereen van March4One binnen. We horen bij de kopgroep, achter ons komen nog zo’n 400 mensen binnen. We besluiten dat we niet blijven eten op dit kamp, maar dat we lekker naar ons hotel of huis gaan. Een warm bad / douche zal ons goed doen. Morgen is er weer een dag.
Zondag 11 Oktober 2009
Rond 08.00 uur komen de leden van March4One weer binnen druppelen bij het kamp van A Sisters Hope in Weesp. Olga Commandeur staat even gezellig bij ons te praten en informeert hoe we ons voelen. Nou, helemaal top natuurlijk! Na een goede nachtrust en een heerlijk ontbijt kunnen we er weer tegen. Het is vandaag maar 27 kilometer, appeltje eitje dus.
Cathy spreekt alle deelnemers weer toe, gevolgd door de warming up van Olga Commandeur. De groep March4One besluit samen met een aantal andere deelnemers om de warming up al lopend te doen en we gaan op weg richting het Olympisch Stadion te Amsterdam.
Net als gisteren is het klammig weer. Het wachten is op de zon, dat loopt een stuk prettiger. We lopen langs het water richting Driemond. Als we via het viaduct het water over zijn gestoken staat aan de andere kant al de eerste pitstop. Dat is wel héél snel, maar er liggen heerlijke krentenbollen en die kunnen we niet zomaar laten liggen. Al smikkelend lopen we verder, flesje drinken mee voor onderweg.
We ontdekken dat we als een van de eersten lopen. Achter ons dus nog zo’n 450 deelnemers.
Gisteren hebben we het allemaal uitgelopen, maar het heeft ons wel geleerd dat het toch prettiger is om in je eigen tempo te lopen. Dat doen we vandaag dus ook, en daarom lopen we iets meer verspreid dan gisteren. Via onze mobieltjes houden we elkaar op de hoogte van onze locatie.
De route is prachtig. We lopen kilometers lang langs het water en ineens staat daar het bord: Abcoude. Het landschap is hier heel uitgestrekt en mooi. We passeren weer een pitstop, nemen wat te eten en te drinken maar blijven niet te lang staan, want we voelen dat we behoorlijk afkoelen als we stilstaan.
De mevrouw van gisteren op de fiets is een andere mevrouw geworden, en we zien haar geregeld langsfietsen. We worden dus nog steeds in de gaten gehouden.
Na een lang stuk gelopen te hebben over een smalle weg langs het water zien we ineens de Sisters Hope vlaggen en een paar Dixies. Als we dichterbij komen zien we dat het een mooi versierd pontje is die ons naar de overkant gaat brengen. Een meneer staat zich flink in het zweet te draaien aan een groot tandwiel. Dat houdt hij echt niet de hele dag vol denken we, maar hij zal ongetwijfeld afgewisseld worden anders kan je hem na een uurtje opdweilen. De eerste wandelaar heeft hij net overgezet en nu zijn wij aan de beurt.
Wij hebben mazzel dat de grote meute een behoorlijk stuk achter ons loopt, zodat we samen met de nummer 2 meteen naar de overkant worden gebracht. Op het pondje worden dropjes uitgedeeld. We komen echt niks te kort, overal krijg je wel iets te eten, drinken of te snoepen!
Weer aan wal lopen we verder met nummer 2 richting de lunch-pitstop.
Daar zijn we van plan om op de rest van de groep van March4One te wachten. Gisteren stonden bij de lunch-pitstop grote tenten met tafels en banken maar die staan er vandaag niet. Deze pitstop staat op een winderige locatie zonder bescherming en zonder banken en tafels. We nemen een broodje, kop koffie en bezoeken een van de vele Dixies. We bellen met de anderen van de groep en horen dat die zijn nog best ver weg zijn. We besluiten daarom dat het niet verstandig is om hier nog langer te blijven staan wachten, want dan worden we veel te koud.
We gaan dus weer op pad.
Richting Ouderkerk aan de Amstel lopen we langs de weg, waar de auto’s echt heel erg hard rijden. Ze komen gevaarlijk dicht langs ons en soms moeten we bijna de berm induiken. Ben benieuwd hoe het hier de rest van de wandelaars zal vergaan vandaag.
We lopen Ouderkerk ad Amstel door en komen op het kruispunt bij de brug waar we ineens geen aanwijzingen meer kunnen ontdekken. De linten zijn allemaal goed vastgeknoopt, maar er zijn er hier waarschijnlijk een paar van de brug afgetrokken. Gelukkig zien we in de verte ineens een paar linten wapperen en weten we weer hoe we verder moeten.
Richting Amstelveen gaan we. We lopen langs een drukke weg, gaan rechtsaf en lopen dan weer tussen de weilanden gevuld met paarden, schapen en kuddes ganzen. Dit loopt wel gezellig zo.
En dan zijn we ineens in Amstelveen. Het einddoel is in zicht. Als we op zo’n 4 kilometer van het einde zijn worden we ingehaald door twee joggende meisjes. Later horen we dat ze erge spierpijn hadden en daarom besloten om te gaan joggen. Even wat andere spieren gebruiken was hun oplossing en blijkbaar werkte dat goed want al snel waren ze weer uit ons zicht verdwenen.
Het laatste stuk van deze wandeling gaat door het Amsterdamse Bos en daar staat de laatste pitstop. Deze is heel gezellig ingericht. Met nog steeds voldoende te eten en drinken, we worden toegeklapt en toegejuichd en onder het genot van een drankje en een zakje chips beginnen we aan de laatste kilometers. De vermoeidheid slaat best wel een beetje toe, maar dat ziet niemand aan ons. Volgens sommige enthousiaste supporters lopen we nog fris en fruitig onze kilometers.
En ja hoor, het eindpunt is nu echt in zicht. Met aan de linkerkant het Olympisch Stadion lopen we naar rechts, de trap op van de Sporthal Zuid.
En er volgt wéér applaus van het ontvangstcomité en de felicitaties. Fantastische ontvangst is dat! We zijn binnengekomen als nummer 5 en 6, goed gedaan dus. We melden ons af en lopen door naar de massage ruimte. Er staan veel bedden die nu bijna allemaal nog leeg zijn. De mensen die voor ons binnen zijn gekomen worden gemasseerd en op de andere bedden zijn de fysiotherapeuten (de neven van de fam. Bouwman) elkaar aan het masseren en behandelen, wachtend op “klanten”. We mogen plaatsnemen op een bed en vertellen wat we gemasseerd willen hebben. Wat een luxe!
Ik laat m’n voeten doen en Suzanne haar kuiten. Daarna laat ze haar blaren verzorgen waarna we in de ontvangstruimte een grote bank en wat stoelen reserveren, wachtend op de rest van de groep. Langzamerhand komt iedereen binnen en omdat het net enorm heeft geregend zijn ze behoorlijk nat geworden. Ze kunnen zich ook laten verzorgen en ploffen daarna lekker bij ons op de bank.
Net als gisteren hebben we in de kopgroep gelopen en nadat de laatste van onze groep binnen is, volgen er nog zo’n 350. Wij kunnen gelukkig comfortabel zitten want we moeten namelijk nog lang wachten voordat we met z’n allen naar het Olympisch Stadion zullen lopen.
Iedereen heeft een ander T-shirt gekregen. De lopers hebben een mooie grijze met lange mouwen, de survivors een roze, de crew een blauwe en de organisatie een zwarte waarmee we straks naar het Olympisch Stadion gaan.
We hangen wat, praten wat en doen een spel: raden, wie doe ik na, wie loopt zo? We liggen in een deuk, want het is heel herkenbaar. We vermaken ons dus prima.
Eindelijk is het zover, we vertrekken met z’n allen naar de “overkant”.
Buiten het stadion moeten we nog even wachten en we koelen flink af. We trekken onze jassen toch maar aan en als we naar binnen mogen trekken we deze wel weer uit. Vijf uur, eindelijk mogen we, we lopen de trap op en weer de trap af het stadion binnen. Op het veld staat iedereen te wachten op ons. Jammer genoeg staan ze achter de hekken, we kunnen dus niet naar elkaar toe. De hele ceremonie begint. Cathy voert het woord. Er volgen verhalen door verschillende mensen of loopgroepen. Er wordt een gedicht voorgedragen en daarna laat iedereen zijn roze ballon los. De hele lucht is gevuld met roze ballonnen. Een heel emotioneel moment voor iedereen!
Als laatste wordt bekend gemaakt hoeveel geld er is opgehaald:
€ 1.000.000,00. EEN MILJOEN EURO. FANTASTISCH!!
Deze cheque wordt overgedragen aan Pink Ribbon en zij zijn er natuurlijk enorm blij mee. Met dit bedrag kan veel onderzoek bekostigd worden.
En dan is het afgelopen. We zoeken onze familie en vrienden op, het is tijd voor een dikke knuffel. Iedereen krijgt bloemen en we gaan op de foto. Het regent wat, maar dat maakt niet uit. Nadat we onze familie en vrienden weer gedag hebben gezegd rijden we naar het huis van Margrethe en Karin.
Daar worden we (alweer) fantastisch ontvangen en in de watten gelegd. Na een drankje bij binnenkomst mogen de lopers aan de grote tafel plaatsnemen. Omdat er geen plaats is voor iedereen aan de grote tafel nemen de niet-lopers van March4One plaats op de bank.
Na mooie en emotionele woorden van Barbara heeft ze voor ieder van ons een Pink Ribbon sleutelhanger.
Daarna gaan we genieten van een fantastische maaltijd en een heerlijke taart na. Onder het eten hebben we het erover om misschien volgend jaar weer te gaan lopen voor A Sisters Hope. Hoe we dat in het vat gieten weten we nog niet. Wat we wel weten is dat we in de toekomst nog wel gezamenlijk wandelingen willen maken, want dat is ons heel erg goed bevallen.
Hoe verdrietig de aanleiding ook is kunnen we terugkijken op een groep enorme enthousiaste mensen die zich afgelopen halfjaar stuk voor stuk fantastisch hebben ingezet met een prachtig resultaat!